එදා ඉරිදා දවසක් විය. පසු දින මා සිතාගත් පරිදි උදෑසනම අවදි වී මුහුණ කට සෝදා ඇද පැලද ගෙන කලු පැහැති ගමන් මල්ල ද අතට ගෙන බසයට නැග්ගේ මාගේ ගමන යෑමේ අරමුණෙනි.ජනේලයක් අසල අසුනක වාඩි වී කලපනාවක සිටි මා නින්දට වැටුණි.
එක් විටම මුදු සිසිල් සුලගක් පැමිණ මා ගත දවටා ගත්තේ මාගේ නින්ද ද කඩා දමා දමමිනි .දෑස් ඇර ජනේලයෙන් එබී බැලූ මා දුටුවේ රන් වන් කෙත් යායක් පසු කරමින් අලංකාර ගමක් මැදදේ සිසිල් සුලං අතරින් මා බස් රථයේ ගමන් ගන්නා බවයි.ටික දුරකින් එහි කොන්දොස්තර මහතා "බද්දෙගම බහිනවද? ඉක්මන් කරල බැහැගන්න" යැයි පැවසූ විගස මට මේ ගම අත හැර දා යාමට ලෝබ වූ හෙයි මමත් එවිගසම බැස ගත්තෙමි.
"මෙ මහත්තයා නම් මෙහෙ කෙනක් නම් නෙමෙයි මයි හිතේ"
"ඔව් මාමේ මම කොලඹ මං මේ ගම දැකලා අසාවටමයි අවිදින්න ඔනේ කියලා හිතලා ආවේ.මට අදට මේ පැත්තෙ නවතින්න තැනක් නැද්ද?"
" මෙහෙ නම් පුතේ එක්කො වෙද මහත්තයාගේ ගෙදර නැත්තම් ඉස්කොලේ මහත්තයාගේ ගෙදර තමයි නවතින්න කියලා තැනකට තියෙන්නෙ ."
මා මදක් කල්පනා කොට "හරි කම්ක් නෑ මට වෙද මහත්තයගෙ ගෙදරට යන පාර පොඩ්ඩක් කියන්වද?"
"යමු මාත් යන්නෙ ඒ පාරේ තමයි මං පෙන්නන්ම්" කියා මා සමග යන්නට පැමිණියේය.
මා ඔහු සමග මින් විවිධ දෑ කතා බස් කරමින් ආවේය. මා යන පාර කෙත් යායක් මැදදේ යන්නට තිබුණි.සැන්දෑවේ සිසිල් සුලගත් සමග ගත පිනා ගිය මා කුඩා දිය පාරක් අසල මොහොතක් ඉදගන්නට ගිය විට මා එයට වැටන්නට ගියේය . එවිගසම මාමා කෑගෑසුවේ
" හපොයි දරුවෝ ඔතන ඉදගන්න එපා " කියමනි. මම තිගැස්සී ඒ විගසම නැගිට්ටෙමි.
මා ඒ වතුර සහිත වල දෙස හොදින් බලා සිටියේය.
" ඇයි මාමේ මොකද ඒ වාඩිවෙන්න එපා කිවේ?"
මාමා බුලත් හපේ ද විසි කරමින් කතාව කියන්නට පටන් ගත්තේය.
" ඔතන මහ බලගතු තැනක් පුතේ. ඒ කාලේ මාඝ කියල හිටි දෙමළ රජ්ජුරුවන්ගේ කාලේ "සන්දර" කියලා දෙමළ සෙන්පතියක් ආන් අර දුර පේන හැඩිදෙමල කන්ද මුදුනේ ජීවත් වුනා. පස්සේ සතුරු සේනා ඇවිත් කන්ද වට කරාට පස්සෙ සන්දර සෙනවියා එයා ලග තිබුන ධනයත් අරගෙන ඕං ඔය වලට පැනලා දිව් නසා ගත්තා.ඒ නිසා මේ වලට අදත් කියන්නෙ "සන්දර" වල කියලා.ඔයි කන්දෙ ඉදල මේ වලට කවුරුත් නොදන්න උමං මාර්ගයකුත් තියනවා. මේ වලේ කඩුක්කන් පැලදගෙන ඉන්න රත්තරං ආදෙක් ඉන්නවා.ලේසියෙන් පේන්නෙ නෑ.වස්තුවේ ආරක්ෂාවට තමා ඒ ආදා ඉන්නේ.දවසක් මේ ආදා අලන්න ගිහින් වලිගෙ ලගින් කෑල්ලක් කැපිල ඒත් ඒ විගස ම වලිගෙ බලා ඉදිද්දිම හැදිලා..ඒක කාපු උන් එදාම සේරම මලා. තව කාලෙකට රත්තරං තැටි, පිත්තල සෙම්ඹු වගේ දේවල් මතු වෙනවා.හැබැයි පුතේ ඒවා ගන්න්වා නම් බොරු.ඕකෙන් මතු වෙන ඒවා ප්රයෝජනයට ගත්තොත් උන්ට එක එක විනාස දේවල් සිද්ධ වෙන්වා.දවසක් ඕං ඔය වගේ පිටින් ආපු උන්නැහේ කෙනෙක් මේකෙ තිබ්ලා දේව රූපයක් අරන් ගිහින් උන්ගේ පවුල පිටින්ම විනාස වුනා කියලා ආරංචියි. මේ වලේ මාලු ඇල්ලුවත් ඒ මිනිස්සුත් පිරිහිලා ම විනාස උනා. ඒ තරම් හාස්කමක් ඇති තැනක් පුතේ මේ සන්දර වල කියන්නෙ.
මේ වල ඉහින්නත් හුගක් අය උත්සහ ගත්තට ඒක නම් බොරු වැඩක්. ඒ දේ කරන්න හදන්න කොටම කොහේ හරි වරුසාවක් ඇදන් වැටිල ගං වතුර ගලන තරමටම වහිනවා.කීප පාරක්ම එහම වුනා. දැන් ඉන්න උන් බලන්නෙම මේක විනාස කොරල දාන්න..මේක අපි රැක්කෙ අපේ ගමේ උරුමය වගේ..ඕං ඕකයි කතාව. " කතාවට සම වැදුන මම තිගැස්සී පියවි සිහියට ආවෙමි.
"දැන් යමු නේද රෑ බෝවෙන්න්ත් එන්වා." මාමා ඇසීය.
"ඔව් මාමේ යමු" කියමින් කැමරාවෙන් ෆොටෝ එකක් ද රැගෙන මාමා සමග යන්නට විය.
" ගම් වල සිද්දී හරි අපූරුයි නේද මාමේ..?"
"ම්ම්ම්ම්ම්..."
"පුතේ ආන් අර තියෙන්නෙ වෙද මහත්තයාගේ ගෙදර යමු මං කියලම එන්න්ම්."කියමින ඒ වෙත ගියේය.
"වෙද මහත්තයෝ වෙද මහත්තයෝ" කියා මාමා කතා කලේය. රැවුලක් වවා ගත් උස් හඩක් සහිතව "කව්ද....?" කියමින් ආ ඔහුට මාමා විසින් මා හදුන්වා දෙන්න්ට විය..
"ආ එන්න කොලුවෝ ඇවිත් ඉදගන්න" වෙද මහතා පැවසුවේය . මම මාමට ස්තුති කරමින් අතට ද රුපියල් 500ක් දී ගෙතුළට පැමිණියෙමි. ගමන් මහන්සියට ම ඇග පත සෝදා ඇදට වැටුන ද, "සන්දර වලේ" කතාව මා හට නිතර සිහිවන්නට විය.
-නිමි-
HS/2016/0142
MACO 21442
ජී.කේ.වී.නදීකා දර්ශනී
ජන සන්නිවේදන අධ්යනඅංශය
කැලණිය විශ්වවිද්යාලය .
